Terwijl Gentil en ik nog bij Karim en Yvan waren in het ziekenhuis, kreeg ik opnieuw een telefoontje: “Snel komen asjeblieft, Kenny heeft zijn vinger gebroken!” En dus gingen we vlug naar Embrace. Arme Kenny lag daar huilend van de pijn en een paar kinderen zaten er bedremmeld bij te kijken. Kenny kreeg een paracetamol en ging bij Gentil op schoot achterop de brommer. Deze keer gingen we naar Artsen Zonder Grenzen. Wat een fantastische organisatie is dat hier in Burundi! Zij waren vooral actief in 2015, toen er politieke onrust was in het land. Maar ze zijn gebleven en behandelen nu iedereen na een trauma. Mensen die net een ongeluk hebben gehad en normaal gesproken niet de financiële middelen hebben om naar het ziekenhuis te gaan, krijgen nu alsnog goede zorg; gratis en voor niks! Na deze eerste behandeling krijgen de mensen ook nog nabehandeling als dit nodig blijkt te zijn. Werkelijk fantastisch!

Kenny bleek zijn vinger te hebben gebroken na een ruzie over speelgoed. Ik moet eerlijk zeggen dat ik in eerste instantie best nijdig was op het meisje die dit veroorzaakt had. Zij weet heel goed, dat Kenny fragiel is en dat fysiek contact voorzichtig moet gebeuren. Maar ja, kinderen zijn kinderen. Inmiddels was de vader van Kenny ook gekomen en die begreep het allemaal goed. Het bot was diagonaal en gedraaid gebroken, dus het wordt best moeilijk om dit goed te laten genezen. De dokter adviseerde om een psycholoog te zoeken die Kenny kan helpen om goed met zijn situatie om te gaan. Zijn vader lachtte er om; Kenny is ook gewoon een kind, hij is al zo beperkt in zijn beweging.

Twee dagen later zag ik aan het gedrag van het meisje dat ze zich ontzettend schuldig voelde. We hebben er uitvoerig over gesproken en ook samen voor gebeden. Ze zei in haar gebed: “Ik ben een slecht kind, vergeef me alstublieft.” Hier hebben ook nog over doorgepraat, want da’s een leugen. We maken wel eens slechte beslissingen, maar dat maakt de persoon niet slecht! Ze is daarna naar Kenny gegaan en heeft haar verontschuldigingen aangeboden en gezegd dat als hij ergens hulp bij nodig heeft, hij het alleen maar hoeft te zeggen. Kenny vergaf haar meteen. En toen zei ze: “En nu wil ik naar de vader van Kenny, want ik heb zijn kind pijn gedaan.” Wat een moed! Ze is hierin een voorbeeld voor ons allen!

En dus sprongen we op de brommer naar het huis van de familie van Kenny. Ik had alvast een berichtje gestuurd dat we er aan kwamen. De vader van Kenny nam het ontzettend goed op en vertelde dat hij enorm geraakt was door haar moed. Dat niemand dit ooit eerder had gedaan. En bevestigde dat dit meisje ook als een dochter is voor hem. Hij riep zijn andere kinderen erbij en vroeg hen om een voorbeeld te nemen aan dit meisje. Het werd een prachtig leermoment voor ons allemaal. Ik denk niet dat we dit ooit zullen  vergeten.

De biologische vader heeft haar verlaten, ze is opgenomen in de grote Embrace familie en het allermooiste is dat ze in het afgelopen jaar de liefde van de Hemelse Vader heeft leren kennen!

Kenny had twee weken later een geplande operatie aan het bot van zijn bovenbeen. Voor hem stoppen de behandelingen niet. De metalen pin, die een aantal jaar geleden in zijn bot was geplaatst was er uit gegroeid. Het bot werd tijdens de operatie opnieuw gebroken en de pin terug geplaatst. Na de operatie is hij nog door gigantisch veel pijn gegaan, toen de doktoren het gips niet hadden aangemeten toen Kenny nog verdoofd was. Daar waren we behoorlijk nijdig om. Kenny schreeuwde het uit en ik kon het zelf ook niet droog houden… Arme jongen. Een stagiaire vertelde ons dat Kenny de broze botten ziekte heeft. Ja, daar waren we ons van bewust, bedankt. Ook hier zien we dat de kennis beperkt is, voor vele doktoren is Kenny de eerste die ze ontmoeten met deze bijzondere afwijking aan zijn botten en dus zorgt dit voor veel frustratie bij Kenny en zijn vader.

We zijn acht dagen in het ziekenhuis geweest, waarbij het Embrace team regelmatig langs ging om hem te bemoedigen. Hij is ook een voorbeeld voor ons; nooit opgeven en vreugde vinden in elke situatie. De dag nadat hij weer thuis kwam, ging hij meteen weer aan de studie. Wist u dat hij de beste van zijn klas is (ruim 100 leerlingen!)?! Hij krijgt thuis les, maar is verder volledig verbonden met de klas en we zijn supertrots op ‘m!