Er zijn veel dingen waar ik blij van word. Eén van die dingen is het zien van onvoorwaardelijke liefde, verzoening en ‘thuis’ komen… Sommige kinderen komen uit heel complexe familie situaties, zoals deze twee:

Matthias is geboren in een vluchtelingenkamp in Tanzania en toen hij 8/9 jaar oud was naar Burundi gekomen. Vader hertrouwde na overlijden van Matthias z’n moeder, maar dat ging mis. Vader ging terug naar Tanzania en Matthias heeft hem nooit meer gezien. Matthias dacht de naam en het soort werk van zijn oom te weten, die in Rumonge zou wonen (twee uur rijden buiten Bujumbura). En met die informatie stapten we in de auto om op avontuur te gaan en tegelijkertijd biddend en hopend, dat we zijn oom zouden vinden. De naam was verkeerd, maar hij repareerde inderdaad bidons en afwasteiltjes! We vonden daar een oude, lange en magere man, die af en toe flink hoestte; zijn oom!! De omarming (Embrace!) bij het weerzien was emotioneel. We namen hem mee naar een restaurant om zijn verhaal te horen. Matthias logeerde een nacht bij zijn oom en ontmoette zijn neefjes en nichtje voor het eerst in zijn leven! Inmiddels is Matthias voor de tweede keer bij zijn familie wezen logeren, rond de Kerst hoopt hij opnieuw te gaan. Echt heel mooi, want Matthias vond het weleens moeilijk om zijn afkomst en identiteit niet te kennen! En nu hebben we ook gezien dat het talent van Matthias van het repareren van dingen, bij hun in de familie zit!

Ook de kleine Pascal is een geweldig ventje! Zijn gedrag was heel moeilijk toen hij voor het eerst bij Embrace kwam. Zijn ene oog moest na een ongeluk verwijderd worden en hij was bang voor alles en iedereen! Maar onder al de pijn, woede en afwijzing, zat een heel lief jongetje! Door consequent te zijn bij negatief gedrag en neutrale liefde en acceptatie te geven is hij positief veranderd. Hij kan zelf liefde geven aan anderen, kan ‘sorry’ zeggen, helpt ontzettend goed mee met de huishoudelijke taken, zeer getalenteerd op het gebied van muziek en dans en is heel grappig! Pascal heeft gelukkig ook ‘n plaats gekregen in groep 1 en dat was helemaal niet makkelijk. De directrice vertelde ons eerst dat de school vol was en dat kinderen zelfs op de grond moeten zitten in de klas. Toen we aangaven dat we wel een contributie wilden geven voor een schoolbankje, werd hij toch geaccepteerd… Nu zit hij in een klas met 153 (!) leerlingen. Daar leert hij niet zo heel veel, omdat concentreren helemaal niet makkelijk is op die manier. We hebben hem eerst laten wennen aan school en niet meteen te veel druk op hem gelegd. Maar nu oefenen we bij Embrace ook met hem en heeft hij er de grootste schik in als hij het goed gedaan heeft. Wat heerlijk dat ook hij zoveel plezier in het leven heeft gekregen en dat wij van ‘m mogen genieten en leren!

Over elk van de de tweeëntwintig Embrace kinderen kan geschreven worden, daar ze allemaal vooruitgang hebben geboekt en ze het zó waard zijn om te leren kennen. Maar deze keer zijn Matthias en Pascal uitgelicht, daar zij goeie maatjes zijn geworden! Beide gaan door het leven met een beperking, maar zien meer mogelijkheden dan uitdagingen. Matthias heeft bijvoorbeeld de rol als oudere broer op zich genomen en zorgt ervoor dat Pascal geen problemen op school heeft. In Psalm 68 lezen we dat God een Vader is voor de wezen en de eenzamen een thuis geeft. Ze voelen zich echt thuis en omarmd bij Embrace. Om hier getuige van te mogen zijn is prachtig; help je mee aan een hoopvolle toekomst voor deze jongens? Je support maakt echt het verschil!