Ik had ‘s ochtends lekker zitten knippen; een nieuw programma voor de kinderen om de huishoudelijke taken met elkaar te doen. En toen kreeg ik een telefoontje, waarbij het personeel van het Embrace huis me via een WhatsApp video call liet zien dat Karim erg ziek was. Hij was al een aantal dagen niet lekker en had geklaagd over duizeligheid. Daarom waren we twee dagen ervoor naar het ziekenhuis geweest en had hij medicatie gekregen voor bloedarmoede. En toen ineens viel hij en had hij voortdurend epileptische aanvallen! Hij was zelfs in een coma geraakt!

Ik was met een bloedgang naar het Embrace huis geracet; voortdurend biddend dat hij niet zou komen te overlijden. Toen ik er bijna was vroeg ik een tuktuk (taxi driewieler) me te volgen zodat we meteen naar het ziekenhuis konden. Een rit compleet met vele epileptische aanvallen volgde. Hadden we maar een auto! We zijn er druk naar op zoek, maar hebben nog geen goede tweedehandse auto kunnen vinden.

In het ziekenhuis aangekomen kreeg hij eerst medicatie tegen de epileptische aanvallen, maar zelfs de hoogste dosis hielp niet afdoende. Wat was de oorzaak van deze heftige ziekte? Er werd bloed afgenomen en onderzocht. Malaria was negatief. Hij was in januari nog behandeld voor malaria, wat kon het toch zijn? Meningitis (hersenvliesontsteking) dan misschien? De dienstdoende arts deed een ruggenmerg punctie, maar kon niet met zekerheid zeggen of dat het was. En de resultaten van de laboratoria in Burundi worden enorm in twijfel getrokken. Dus wat was het nu? Iemand vroeg zich af of het misschien cysticercose was; door het eten van varkensvlees kon een worm in de hersenen terecht zijn gekomen… Brrrr… Ondertussen was zijn oma ook geïnformeerd en naar het ziekenhuis gekomen. Zij dacht dat hij misschien vergiftigd was. Dat is een echte angst in Afrika voor veel mensen. We waren ten einde raad… Ook omdat we te horen hadden gekregen dat Karim’s broer met dezelfde symptomen was overleden een paar jaar geleden. Kunnen we die andere malaria test niet nog eens doen? Er is er namelijk één die na tien minuten al een resultaat geeft. En jawel! Positief! De doktoren besloten om hem te behandelen voor malaria én hersenvliesontsteking. Maar alles duurde zo ontzettend lang. De stagiaires in het ziekenhuis deden op hun manier hun best, maar ik moest overal achteraan. Uren later lag hij op een kamer en kreeg hij eindelijk kinine toegediend.

Twee dagen later kwam hij uit zijn coma, nadat een andere stagiaire een pijnprikkel toediende. Wat waren we blij; maar hij keek zo wazig uit zijn ogen. Zouden zijn hersenen beschadigd zijn geraakt? Mensen over de hele wereld waren geïnformeerd over zijn toestand en zij beloofden trouw voor hem te bidden. Langzaam maar zeker zagen we zijn geheugen en kracht terug komen, wat een wonder! Hij ging ook nog door hallucinaties heen; hij zag steeds slangen bij zijn bed. Dan sprong hij bijna met infuus en al van zijn bed al schreeuwend. Dit kan gebeuren bij een heftige vorm van malaria; wat een nare ziekte is dat toch!

Karim bleef 13 dagen in dit ziekenhuis. Twee kinderen die in hetzelfde huis als Karim wonen, verbleven elk 3 dagen bij hem op de kamer. Ook malaria, ook aan het infuus. De kinderen werden getuige van het overlijden van andere kids in het ziekenhuis. En ikzelf ervoer van dichtbij hoe oneerlijk het kan zijn in deze wereld. Een hoogzwangere vrouw kwam in een tuktuk naar dit ziekenhuis, er was een verpleegkundige bij die riep dat er haast bij was, vanwege een voorliggende placenta. Een jongen die bij de apotheek werkte ging op zoek naar een brancard, maar kon alleen een rolstoel vinden. Inmiddels kende ik het ziekenhuis aardig en bracht de brancard. De vrouw werd meegenomen en toen ik de dokter later tegenkwam vroeg ik voorzichtig naar het nieuws: de baby had het niet gered… Zo moeilijk! Wat zijn we dankbaar dat te midden van deze beperkte gezondheidszorg, Karim zelf het ziekenhuis uit kon lopen! Glorie aan God. En onze dank gaat ook uit naar iedereen die naast ons stond in deze heftige tijd…